Artykuły reklamowe:
- Konserwacja komputera, defragmentacja dysku
- Kierowca do dyspozycji na cały dzień, czyli czym jechać na wesele
- Tanie i bezpieczne taxi bagażowe
- Happy Shark, czyli organizowanie imprez typu pikniki i festyny
- Furgała - inny wymiar drzwi zewnętrznych
- Kmakpol, czyli kompleksowe usługi transportowe
- POL-KRAK, wykonywanie form do urządzeń technologicznych
- Kmakpol, najlepsze gadżety reklamowe w kraju
Instalacja oprogramowania
Każda dystrybucja posiada charakterystyczny zestaw programów ułatwiających instalację oprogramowania. Istnieje również kilka różnych formatów pakietów przeznaczonych do instalacji. Te zabiegi znacznie ułatwiają pracę użytkownikowi.Podążając za ideą wolnego oprogramowania, twórcy systemu GNU/Linux tworzą tzw. repozytoria oprogramowania, czyli specjalne serwery, z których można swobodnie zdobyć zdecydowaną większość oprogramowania dostępnego dla systemu. Instalacja oprogramowania w systemie linuksowym wygląda oczywiście inaczej niż np. w Microsoft Windows. Większość dystrybucji posiada własny program do zarządzania pakietami, co znacznie ułatwia instalację, deinstalację, wyszukiwanie pakietów oraz czasem wstępną konfiguracje pakietów. Dostępnych jest kilka graficznych programów do zarządzania pakietami, jednak najczęściej polecenia wydajemy za pomocą konsoli. Repozytoria oprogramowania zawierają wszystkie pakiety dostępne w dystrybucji. Najczęściej są to sterowniki, programy, dokumentacja oraz biblioteki i inne. Dzięki temu nie musimy wyszukiwać programów w Internecie, a instalacja przebiega w ustandaryzowany sposób.
Przykładowo, w systemie Mandrake, aby zainstalować OpenOffice.org wpisujemy w linii komend:
urpmi install openoffice.org
System sam pobierze dany program, zainstaluje go i dokona konfiguracji. Każda dystrybucja posiada swoje charakterystyczne polecenia. Przykładowo w Debianie używamy polecenia apt-get, a w Fedorze yum, etc. [Reklama: sztukateria, programy] Naturalnie najwygodniejsze dla użytkowników są graficzne programy do zarządzania pakietami. Najpopularniejszym jest debianowy Synaptic oraz Yast dostępny w Suse.
Przykładowo, aby w Debianie wyszukać wszystkie pakiety z kodekami, wystarczy wpisać:
apt-cache search codecs
Istnieje kilka różnych formatów pakietów. Najpopularniejszym jest RPM, który wywodzi się z RedHata. Używają do dystrybucje Mandrake, Suse, Fedora Core, Yoper i PLD. Stosowane w Ubuntu Mepis oraz Knoppix to format DEB wywodzący się z Debiana. Kolejny sposób instalacji programów jest dobrze znany z systemu MS Windows. Dotyczy on programów w postaci binarnej. Są one udostępniane przez producentów, którzy nie chcą udostępnić kodu źródłowego swojego programu np. ze względu na licencję oferowaną przez producenta (sterowniki NVIDIA). Instalator uruchamiany za pomocą komendy:
./plik
W niektórych dystrybucjach instalacja jest znacznie ułatwiona, dzięki czemu możemy uruchomić program wykonywalny dwukrotnym kliknięciem myszy. Wcześniej jednak należy nadać plikowi prawo do uruchamiania. Możemy tego dokonać za pomocą graficznych menedżerów plików np. nautilus lub konqueror. Najłatwiejszym sposobem jest jednak użycie komendy:
chmod u+x plik
Tagi: komenda, instalacja, dystrybucja, sterowniki, Debian, Synaptic, Fedora Core, OpenOffice.org