Artykuły reklamowe:
- Konserwacja komputera, defragmentacja dysku
- Kierowca do dyspozycji na cały dzień, czyli czym jechać na wesele
- Tanie i bezpieczne taxi bagażowe
- Happy Shark, czyli organizowanie imprez typu pikniki i festyny
- Furgała - inny wymiar drzwi zewnętrznych
- Kmakpol, czyli kompleksowe usługi transportowe
- POL-KRAK, wykonywanie form do urządzeń technologicznych
- Kmakpol, najlepsze gadżety reklamowe w kraju
GNU Hurd
GNU Hurd nazywany jest również zespołem serwerów. Wprowadza wiele innowacyjnych i przydatnych rozwiązań. Jednak technologia nie jest wciąż dopracowana, przez co nadal trwają prace nad optymalną dystrybucją.
GNU Hurd stanowi jądro systemu operacyjnego, które oparte jest na architekturze mikrojądra.
Mówiąc z większą precyzją techniczną Hurd nie jest jądrem, a jedynie zbiorem uprzywilejowanych serwerów. Działają one w przestrzeni użytkownika i dostarczających takich usług jak obsługa terminala, system plików, sieci czy dysku reszcie systemu. Początkowo zbiór ten miał być nazwany na cześć ówczesnej partnerki Richarda Stallmana – Alix. Jednak główny twórca jądra GNU, Thomas Bushnell, preferował nazwę Hurd. Natomiast Alix nazwano część jądra przechwytująca, obsługująca i wysyłająca komunikaty systemowe do serwerów Hurda. Pierwszą nadającą się do wykorzystania dystrybucją z jądrem Hurd była Debian GNU/Hurd. Nazwa przedstawia się tutaj analogicznie do GNU/Linux, gdzie Linux jest jądrem. System bywa również nazywany po prostu GNU, ponieważ Hurd jest częścią tego projektu. Nazwa Hurd oznacza Hird of Unix-Replacing Daemons. Z kolei "Hird" to nic innego jak Hurd of Interfaces Representing Depth. Nazwa stanowi zatem rekurencyjny akronim. Z wyłączeniem systemu wątków Cthreads Hurd jest zgodny ze standardem POSIX. [Reklama: gotówka, pozycjonowanie kraków] Za emulację wątków Pthreads na bazie Cthreads odpowiedzialna jest specjalna biblioteka. Obecnie Hurd pracuje na mikrojądra Mach 4. Powstały one na Uniwersytecie Carnegie-Mellon. Jednak nie spełniają one oczekiwań. W związku z tym rozważa się integrację z jądrem Coyotos i trwa współpraca z jego autorami. Podejmowano liczne próby przeniesienia Hurd na L4, co zakończyło się pewnymi sukcesami na L4Ka::Pistachio. Wszystko ze względu na brak obsługi SMP oraz słabą przenośność i wydajność w Mach 4. Taki sposób konstrukcji jądra daje użytkownikowi ogromne możliwości. Obszar systemu z którym użytkownik nie może nic zrobić jest ograniczony do minimum. Użytkownicy mogą pisać własne pełnoprawne serwery. Każdy ma również możliwość usunięcia lub zamiany jakiegokolwiek z serwerów. Dzięki temu Hurd jest nazywany "zespołem serwerów" bazujących na mikrojądrze. Każdy serwer wykonuje konkretne i przypisane działanie. Możemy wyróżnić serwery odpowiedzialne za uwierzytelniania, serwery haseł i poszczególnych procesów. Innym ciekawym rozwiązaniem jest mechanizm translatorów. Umożliwia nakładanie filtrów na konkretne miejsca w drzewie katalogowym, co współcześnie możliwe jest w obrębie pojedynczych programów, a nie całego systemu. Podobne działanie do translatorów dla systemów typu GNU/Linux proponuje projekt FUSE.Tagi: Alix, Thomas Bushnell, Richard Stallman, Hird, L4Ka::Pistachio, mikrojądro, GNU/Linux, FUSE